Red Rosia ve Black Maria of Black Rose Anarko-Feministler
1971
Biz, anarsizmin, feminizmin mantiksal olarak tutarli bir ifadesi olduguna inanan bir bagimsiz kadin kolektifiyiz.
Bizler, her kadinin kendi ezilmisliginin yegane mesru sözcüsü olduguna inaniyoruz. Her kadin, daha önceki siyasi bagliligi ne olursa olsun, kendi ezilmisligini fazlasiyla kendi içinden bilir, ve bu nedenle kurtulusunun alacagi biçimi kendisi tanimlayabilmeli ve tanimlamalidir.
Neden birçok kadin 'hareketler'den bikmis ve yorulmus bir halde? Bizim cevabimiz, hatanin tek tek kadinlarda degil, hareketlerin dogasinda yattigidir. Politik hareketler, bildigimiz üzere, politik eylemlerimizi kisisel düslerimizden ayri tutar --ya düslerimizin gerçeklesmesinin imkansizligina inanarak onlari terk edene ya da düslerimize simsiki sarildigimiz için hareketi birakana degin. Samimi anarsistler ve samimi feministler olarak, imkansizi düsledigimizi, ve imkansizin tam olarak gerçeklige dönüsmesinden daha aziyla asla yetinmeyecegimizi söylemeye cesaret ediyoruz.
Kadinlarin kurtulusu hareketinde iki ana eylem biçimi olagelmistir. Birisi, en iyisinden kisisel düzeyde baski ile ugrasmanin en anlamli biçimlerinden olan, ancak en kötüsünden bir terapi grubu seviyesinin ötesine asla geçmeyebilecek, küçük, yerel, [bireysel] istençle örgütlenen bilinç-yükseltme gruplaridir.
Diger ana katilim tarzi ise, eylemlerini belirli politika çizgileri dogrultusuna odaklayan, kadinlarin ezilmesini somut, tek bir konuya odaklanan [ing. single-issue] programlara dönüstürmenin çok sancili oldugu büyük, bürokratiklesmis gruplardir. Bu tipteki gruplarda bulunan kadinlar genellikle bir süre için resmi sol politikaya katilmis, ancak diger sol gruplar içindeki cinsiyetçilige tahammül edemislerdir. Ancak solcu erkeklerin yukarida bahsedilen tavirlarina tepki göstermelerinin ardindan, resmi bir politik yönelime sahip pekçok kadin varoslarda yasayan kardeslerinin 'terapi gruplari' oldugunu düsündükleri [katilim tarzinin] geçerliligini kabul edememisler; ancak erkek-hakimiyetindeki Marksist-Leninist, Troçkist, Maoist retorik alani içinde kalmaya devam etmis, ve tepki gösterdikleri erkek sol gruplarin kullandigi siyasal örgütlenme biçimlerini kullanmaya devam etmislerdir. Politik yetkinlesmenin tek konulu programlar etrafinda bir hareket 'insa etmek' anlamina gelmesi gerektigini [söyleyen], böylece de 'kitlelerin bilinçliligi bizim seviyimize ulasana kadar sabirli olmamiz' gerektigini ima eden kadin hareketinin bir kisminda, eski erkek solun seçkinciligi ve merkezilesmesi bu sayede yerlesmis ve zaten zehirlenmis oluyordu. Ezilen bir insana ezildigini söylenmesi gerektigini varsaymak ne de büyük bir alçakgönüllülük! Onun bilinçliliginin ancak bir konudan diger bir konuya dogru azar azar artarak gelisecegini varsaymak ne büyük bir alçakgönüllülük!
Geçen on yil ve belki de daha fazla bir süre boyunca, soldaki kadinlar devamli olarak kendi kurtulusumuz için savasmaktan kaçinmis, tüm kadinlarin ezilen bir grup olusturdugu bariz olgusunu göz ardi etmislerdir. Sayimiz o kadar çok ve o kadar daginigiz ki, bizler hata yaparak kendimizi 'erkeklerimizin', babalarimizin veya kocalarimizin sinifsal konumuna göre belirlenen siniflarin üyeleri olarak tanimladik. Böylece bizleri ezilen kadinlar olmanin ötesinde orta-sinifa dahil olarak gören solcu kadinlar, bizim için öncelikli olan kendi mücadelemize katilmaktan alikoymuslardir. Bunun yerine, bizler kendimizi diger ezilen insanlarin yaninda savasmaya adadik, yani bizim içinde bulundugumuz kötü durumumuza kendimizi yabancilastirdik. Pekçoklari, yanlizca beyaz orta sinif erkeklerin suçluluk tribinden kaynaklanan bu tavrin artik kadin hareketi içinde var olmadigini söyleyecektir; ancak bugün bile otonom kadin hareketleri içindeki kadinlar kendimizi örgütleme gereksinimine yogunlasmaksizin isçi sinifindaki kadinlari örgütlemek gerektiginden bahsetmektedirler --sanki biz halihazirda o düzeyin ötesindeymisiz gibi. Bu (ilk önce ve öncelikle kendimizi özgürlestirmekte israr etmemiz), bizim bu [isçi sinifindan olan] ezilen kizkardeslerimizi daha az sevdigimiz anlamina gelmez; aksine tüm kurtulus mücadelelerinde samimi olabilmemiz için en iyi yolun kendi ezilmisligimizi kabul etmek ve dogrudan onunla ugrasmak olduguna inaniyoruz.

Neden Anarsizm?
Bizler Marksist-Leninist analiz ve stratejinin reddedilmesinin politik bir naiflik anlamina geldigine inanmiyoruz. 'Demokratik merkeziyetçi' bir grubun bile, bizim 'öncü' temsilcimiz olarak nitelendirilmesini reddetmenin siyasi olarak naif olduguna inanmiyoruz. Hareketler 'insa etmek'le ilgili olan gruplarin dogasi söyledir: 1) 'fazlasiyla asiri' düsleri 'gerçekçi' düslere dönüstürmek, ve 2) en sonunda bizzat tiranligin bir organi haline gelmektir. Tesekkürler, kalsin!
Modern radikal tarih boyunca, Marksist-Leninist kuram ve pratige tamamen zit giden --Bakunin'den Kropotkin'e, Sophie Perovskaya'ya, Emma Goldman'a, Errico Malatesta'ya, Murray Bookchin'e uzanan-- ayri bir radikal gelenek vardir ve bu Anarsizm'dir. Bu radikallerin çoguna yabanci olan bir gelenektir, çünkü çok daha örgütlü olan Devlet ve Marksist-Leninist örgütlenmeler tarafindan devamli surette çarpitilmis ve yanlis gösterilmistir.
Anarsizm, sorumsuzluk ve kaos ile es anlamli degildir. Aslinda, solun zamani geçmis örgütsel ve politika-yapici pratiklerine anlamli alternatifler sunmaktadir. Temel anarsist örgütlenme biçimi [bireysel] istençle örgütlenen ve devam ettirilen küçük bir gruptur; bu grup, üyelerinin ezilmesini ve onlarin kurtuluslarinin alacagi biçimleri tanimlama dogrultusunda çalismalidir.
Kadinlarin örgütlenmesi, Yeni Sol'da ve Marksist solda, Devrim için birlikler olusturulmasi olarak görülür. Ancak biz mücadeleye katilan her kadinin bir Devrim oldugunu iddia ediyoruz. DEVRIM BIZIZ!
Toplumun bize dayatmayi hedefledigi davranislardaki [içsellestirilen] kisitliligi ortadan kaldirmak için, içtepi ile hareket etmeyi ögrenmemiz gerekli. 'Hareket', bizlerin çogu için bizden kopartilmis olan bir seydi. Artik kendimizi bir hareketin üyeleri olarak degil, isbirligi içindeki bireysel devrimciler olarak düsünmemiz gerekiyor. Birbirini kisisel olarak taniyan ve güvenen iki, üç, bes veya on bireysel devrimci, devrimci eylemler yürütebilir ve kendi politikamizi gelistirebiliriz. Lidersiz bir ilgi [ing. affinity] grubunun üyeleri olarak, her üye esit seviyede iktidar düzeyine sahip olarak iktidarin hiyerarsik islevini olumsuzlar. KAHROLSUN TÜM PATRONLAR! Böylece liderlerin bizim adimiza hareketin gidecegi yönü belirledigi bir hareketin içinde kaybolup gitmeyecegiz --biz kendi hareketimiziz, kendi hareketimizin yönünü biz belirleriz. Bizler, idare edilmeye, adimiza konusulmasina ve nihayetinde de yatistirilmaya izin vermeyi reddediyoruz.
Bazilarinin öne sürecegi üzere, Kadin Hareketi'nin bölünmesinin tüm devrimci etkinligimizin sona ermesi demek olacagina inanmiyoruz. Hayir! Kadinin ruhu 'bir hareket' tarafindan yönlendirilecek ve manipüle edilemeyecek kadar genistir. Kendi baslarina eyleyen ve kendi eylemlerine kendileri karar veren küçük gruplar, devrimci kadinlarin mantiksal bir ifadesidir. Bu, dogaldir ki çesitli projeler ve konferanslar için birarada çalisan çesitli gruplarin varligi dislamaz.
Bu amaçlar dogrultusunda ve diger kadinlarla baglantimizi koparmamak için, Massachusetts, Cambridge Kadin Merkezi içinde otonom bir kolektif olarak örgütlendik. Kadin Merkezi bir federasyon olarak, yani politika-üreten bir grup olarak degil, ancak çesitli kadin gruplarinin biraraya gelmesi için bir merkez olarak faaliyet gösterir. Gerektigini düsündügümüz zaman buna benzer bildiriler yazmaya da devam edecegiz. Herkesten ve her türden sesleri duymaktan gerçekten de memnun olacagiz.
TÜM IKTIDAR HAYAL GÜCÜNE!
Red Rosia ve Black Maria of Black Rose Anarko-Feministler

Alinti: anarsist bakis